چهل روز آخر

اگر خدا بخواهد تنها 40 روز دیگر برای نگهداری این کودک معصوم در وجودم و پرورشش زمان باقیست.

به عقب که نگاه می کنم  می بینم راه کوتاه ولی طولانی ای را آمدم. تناقض دارد اما انها که رفته اند می دانند چه می گویم.

این روزها مدام با خودم فکر می کنم که من در این دوران به غایت حساس جنینی فرزندم چقدر حق مادری را برایش خوب ادا کردم؟!  

پ.ن : مربی آکواژیمناستیکمان می گفت زمانی که بیشترین ضربه به بدن مادر باردار می تواند وارد شود هفته های زیر 22 است. وقتی که هنوز وزن زیاد نشده و مادری که چندبار در طول روز ممکن است بارداریش فراموشش شود، بی توجه  فعالیت های بدنی نامناسب انجام دهد. این را نوشتم اینجا برای خودم تا یادم بماند برای فرزندان بعدی(انشاالله) و برای سایر دوستانی که این دوره را طی خواهند کرد .

/ 1 نظر / 6 بازدید
بشری

سلام علیکم. یک جور قشنگی هست این دوران بارداری.انگار فقط برای خودت هست این بچه ی معصوم.خودت و خودش و خدا :)