نه سازش، نه تسلیم ...

هرچند که از روز جمعه منتظر شنیدن خبر انصراف آقای حداد بودم  و دعا میکردم که این اتفاق بیفتد، اما واقعا با شنیدن خبرش قلبم به درد امد ...

حالا دیگر حجت شرعی ام کامل شد. رای من سعید جلیلی خواهد بود ...

فقط چند نکته روی گلویم گیر کرده که باید آزادش کنم تا راحت شوم!

1- نمی دانم این محسن رضایی با "من" قوی ای که دارد به کجا می خواهد برسد. دیگر حالم را از سیاه نمایی و بدبینی و منیت به هم زده.

2- ایکاش ولایتی را غرور نمی گرفت. ایکاش اینگونه در زمین هاشمی بازی نمی کرد تا بیان شیرین روایتگر "سایه روشن تاریخ" همچنان شیرین میماند ...

3- از عارف انتظار بیشتری داشتم. فکر می کردم معاون اول رئیس جمهور دولت مدعی باید قوی تر از این حرف ها باشد.

 

یک پی نوشت مادرانه :

کهنه کردن به پای بچه و بستن مشما هنری می خواهد که ما مادران امروزی به مدد وجود پوشک های کامل از آن بی بهره ایم. خدا می داند که چقدر محمدمهدی را اینطرف و آنطرف کردم تا شاید در جهت صرفه جوئی اقتصادی بتوانم مشما را ببندم اما نتوانستم. شانسم گفته که فرزند صبوری دارم :دی

/ 3 نظر / 14 بازدید

سلام نظر قابل قبولی دارید. موفق باشید http://basiratafza.persianblog.ir/

فاطمه

خیلی خیلی پسرت نازه [گل][لبخند][گل]

ف.ن

گلی خانم آخر پست انتخابات برای پسر ننویس آدم احساس می ‌کنه گلدان بلوری رو گذاشتی تو میدان مسابقه‌ی بارسا - رئال مادرید